|
Un cuore che batte, la voce della madre. Mia madre parlava in dialetto. Anche dopo, nel dormiveglia beato della sazietà, era il dialetto che mi cullava. Il dialetto è lingua parlata, più dolce e musicale di qualsiasi lingua scritta. Con tutti i suoi limiti, sembra fatto apposta per la poesia. E' la prima musica che ho ascoltato. Questo è il senso. |
PONGOLINI GIUSEPPE e-mail: gpongolini@yahoo.it |
|
ANCA ALURA ERA SIRA Musica d'la me infansia
|
|
|
RAGASA DA J'OC CA' PLACA L'ARSURA
At
piantarò j'ongi propria al centar dal cor,
|
|
QUATAR CHERTI Quatar chèrti i man vèrt una
porta, |
AVENTURA
|
SAN SGOND
Al buregh longh l'era 'l fèudo
la piasa d'là roca al camp ad bataglia.
Son partì par la vità cun la sfrombla in sacosa
facia sbargnifa, nagh'nera pra nson.
Quj ad'la ciesa jeren fighètì
nuetr'ad la roca a ghèvom pù fam
patati in di brès, n'anguria rubèda
szamò d'alura ass'sèvom rangèr.
Bangonha, Minen: serov bèli cme 'l sul
"spurcacion" ma dzevov "al digh a tò mèdra !"
E Ivo la guèrdia, che man pesanti cal'ghèva
Tamagno, l'Idonia, des franch al gelato,
Bardan, la Fiurita, Nino al curdèr,
tot'inturna a la roca, chl'era al centar dal mond.
Sgunden lèdr'e asasen, ma S.Sgond le par sempar.
Al ragasi però, nagh'carseven mia al tèti
par lur l'era un drama
i sburlev'in avanti fin'à mucièr la scogliosi
mo.... gnenta da fèr.
Pasensia,
mia tot le parfèt.
Sgunden brota rasa, quanti volti is l'han dit
forsi le vera, ma S.Sgond le par sempar
e la piasa d'là roca, sempr'al centar dal mond.
|
OC AD RAGASA
Oc ad ragasa innamurèda
|
![]() |
HO GUARDATO IL SOLE
|
DOGNI TANT SOTA SIRA
|
![]() |
|
SHENDY |
LA SCRESA Asven a la scresa
|
|
STUPAJ |
PAROLI
|
|
LA STRJA A gh'era nà volta Pedar Volta me l'ho mia cunsì, a s'era picenh però jo cunsì la strja Bargamenha clà ghèva l'ufìsi in centr'a Tricasè. Ch'son andè na maten cà nin pudeva propria pò. L'era vècja e rugniusa mo furba cme 'n gat. L'am guèrda e subit la disz: "Fiol d'anson e pedr'indecent, at'si pien d'aria." "Mo me m'fà mèl la schena," jo barbujè e lì: "magna meno" "am fà mèl la schena!" "assantamilà," (alura ghera al liri) L'ares branchèda pr'al col la vecja befana, me pasè 'l mèl da schena, gh'èva nà rabbia ch'jares buchè 'n can. Sulament dopa tant jo capì chl'era vera a'gh'era bastè un'ucjèda par fèrom i ragg. Quand'le morta jan dit: e stè indigestion. Dogni tant a la pensi e'ncorà, l'am fà sudision.
|
|
CAN VEC
|
|
|
|
|
|